print deze pagina

Vierdaagse met doedelzakken en ijsjes

13 jun 2017

De circa tachtig deelnemers aan de avondvierdaagse van WZH Nieuw Berkendael verkeren in een opperbest humeur.

De zon schijnt aan het begin van de avond nog volop door het frisse groene hoge gras langs de kant van de weg. Eindelijk is het een keer écht mooi weer tijdens de alweer twaalfde vierdaagse van WZH Nieuw Berkendael.

Ruim tachtig mensen nemen deel: iets minder dan de helft in rolstoel, de rest loopt er achter of naast. ’’Het zijn er elk jaar weer meer,’’ zegt activiteitenbegeleidster Vida Frank terwijl ze aan de hand van een lijst met namen controleert of de groep compleet is.

Dan kan iedereen rond een uur of 19 eindelijk naar buiten om te beginnen aan de tocht door het groene Houtwijk. De wijk doet zijn naam ruimschoots eer aan. Een meerkoetmoeder duikt in de sloot voor haar jong een lekker visje op en even verderop wordt de blik van de wandelaars gevangen door een stel vuurrode, half ontloken klaprozen.

Voor Imca Schouten (52), bewoonster van het woonzorgcentrum voor mensen met niet aangeboren hersenletsel is het nu de tweede keer dat ze meedoet. ’’Ik hou erg van wandelen,’’ vertelt ze met een brede lach op haar gezicht. ’’Elke keer kom je weer op andere mooie plekjes. En het is ook heel gezellig met zo’n grote groep.’’

Wandelliederen en driftig zwaaien

Gezellig is het zeker tijdens de tocht. Er worden fanatiek wandelliederen gezongen en er wordt driftig gezwaaid naar mensen uit de buurt die even komen kijken. Onder de begeleiders van de mensen in rolstoel bevinden zich ook twee wijkagenten, Ron Schijf de wijkagent van Houtwijk en zijn collega Geert de Jong, wijkagent van Kraayenstein.

Ook voor Ron is het de tweede keer dat hij de avondvierdaagse loopt. ’’Ik kom elke maand voor overleg bij Nieuw Berkendael en ben ook vaker bij activiteiten,’’ vertelt Ron Schijf. ’’Ik vind het écht hartstikke leuk om hier nu mee te lopen.'' Hij krijgt bijval van collega Geert. ''Dit is serieus één van de leukere momenten van mijn werk. Moet je al die blije gezichten zien, dat is toch goud waard.’’

Vlak voor het einde van de wandeltocht wordt de lange stoet op benen en wielen opgewacht door een heuse doedelzakband. Met de doedelzakspelers voorop voert de tocht verder naar het speelveldje voor WZH Nieuw Berkendael. Daar krijgen alle wandelaars, door locatiemanager Jolanda Smits een medaille omgehangen. En dan volgt er ook nog een ijsje.

Imca is voldaan maar vooral ook heel moe en wil naar bed. ’’Het was een leuk feestje, maar nu wil ik graag slapen.’’ Haar medaille gaat in haar kamer op een stoel. ’’Daar zoek ik morgen wel een heel mooi plekje voor.’’